ذخیره سازی طولانی مدت اسپرم مایع موجب تغییر در ساختارهای ریخت شناسی و عملکردی اسپرم می شود. این مطالعه جهت تعیین اثر سطوح مختلف شیره نارگیل در رقیق کننده اسپرم قوچ بر فراسنجه های کیفی اسپرم پس از نگهداری در شرایط سرد انجام گرفت. از تعداد سه رأس قوچ نژاد لری، با واژن مصنوعی، دو بار در هفته اسپرم گیری شد. بعد از جمع آوری و ارزیابی اولیه نمونه ها، انزا ل های منتخب، با هم مخلوط شده و به شش قسمت مساوی تقسیم شدند و هر قسمت به نسبت یک به 20، با رقیق کننده های مختلف، رقیق شدند. شش رقیق کننده با اضافه کردن سطوح مختلف شیره نارگیل (5، 10، 15 و 20 درصد (حجم/ حجم) و زرده تخم مرغ (15 درصد (حجم/حجم)) به رقیق کننده بر پایه تریس، آماده شدند. سپس نمونه ها، در دمای پنج درجه سانتی گراد برای مدت 72 ساعت نگهداری شدند. نمونه ها در زمان های صفر، 3، 6، 24، 48 و 72 ساعت از لحاظ فراسنجه های حرکتی (سامانه آنالیز کامپیوتری)، زنده مانی (رنگ آمیزی ائوزین نیگروزین)، ریخت شناسی (محلول هانکوک)، یکپارچگی غشا (روش هاس)، میزان پراکسیداسیون لیپیدها و نرخ قطعه قطعه شدن DNA اسپرم، مورد ارزیابی قرار گرفتند. آزمایش در قالب طرح کاملاً تصادفی انجام شد و داده ها با استفاده از نرم افزار آماریSAS، آنالیز شدند. نتایج نشان داد که رقیق کننده های حاوی شیره نارگیل، از نظر برخی فراسنجه های حرکتی شامل VSL، ALH, VAP, VCL با رقیق کننده حاوی زرده تخم مرغ، تفاوت معنی داری نداشتند (0/05p≥, ). اما از نظر جنبایی کل و پیش رونده اسپرم، Lin، STR و BCF، نسبت به رقیق کننده حاوی زرده، به طور معنی داری، کمتر بودند (05/0p<). فراسنجه های زنده مانی، فعالیت غشای سلول و درصد اسپرم هنجار در همه تیمارها مشابه بود (0/05p≥, ). همچنین، میزان پراکسیداسیون لیپیدها و درصد اسپرم های با DNA آسیب دیده، تحت تأثیر نوع رقیق کننده قرار نگرفت. در کل، استفاده از شیره نارگیل در رقیق کننده اسپرم قوچ، نتوانست فراسنجه های حرکتی اسپرم را در حد زرده حفظ نماید و جایگزین مناسبی برای زرده در رقیق کننده اسپرم قوچ نبود.

داشتن یک رقیق ­کننده مناسب که بتواند از اسپرم در برابر آسیب انجماد و یخ­گشایی محافظت کند، ضروری است. در این راستا، این مطالعه به منظور بررسی تأثیر جایگزینی شیره نارگیل با زرده تخم مرغ در رقیق کننده بر فراسنجه های کیفی اسپرم قوچ انجام شد. نمونه های منی از پنج رأس قوچ لری- بختیاری دو بار در هفته با استفاده از واژن مصنوعی جمع آوری شدند. منی ترکیبی از پنج قوچ، تحت شش تیمار شامل سطوح مختلف شیره نارگیل (5، 10، 15، 20 و 25 درصد) و یک تیمار با زرده تخم مرغ (15 درصد) قرار گرفت. قبل و بعد از انجماد، فراسنجه های سرعتی اسپرم، یکپارچگی و فعالیت غشاء، مورفولوژی، نرخ پراکسیداسیون لیپیدی و قطعه قطعه شدن DNA اسپرم مورد ارزیابی قرار گرفت. در پایان، داده ها با نرم افزار آماری SAS تجزیه و تحلیل شدند. نتایج قبل از انجماد نشان داد که به جز فراسنجه BCF، هیچ تفاوتی در سایر فراسنجه های جنبایی اسپرم، زنده مانی، فعالیت غشای پلاسمایی اسپرم و مورفولوژی اسپرم وجود ندارد (05/0P≥). با این حال، کاهش قابل توجهی در فراسنجه های جنبایی اسپرم پس از یخ­گشایی در همه تیمارها مشاهده شد. این اثر مخرب پس از انجماد در رقیق­کننده مکمل شده با شیره نارگیل نسبت به رقیق­کننده حاوی زرده تخم مرغ بیشتر بود. به طوری که تیمار زرده تخم مرغ به جز در VCL (41/10±36/94 µm/s) وBCF  (70/0±83/5 هرتز)، در سایر فراسنجه های جنبایی، به طور معنی­داری بیشتر از تیمارهای مکمل شده با شیره نارگیل بود. مورفولوژی اسپرم، غلظت MDA و نرخ قطعه قطعه شدن DNA نیز تحت تأثیر تیمارها قرار نگرفتند. نتایج این مطالعه نشان داد که افزودن شیره نارگیل به رقیق­کننده اسپرم، جایگزین مناسبی برای زرده تخم مرغ برای انجماد اسپرم قوچ نیست.

سابقه و هدف: ارس های ایران، گیاهانی بومی و زیبا و مقاوم با کاربردهای متعدد باغبانی و جنگلکاری هستند. این گیاهان به طور طبیعی در عرصه های منابع طبیعی یافت شده و متأسفانه به دلیل نابودی رویش گاه های طبیعی و تغییرات جوی در آستانه انقراض هستند. لذا تحقیقاتی که به نوعی افزونش و حفاظت آنان را مد نظر قرار دهد از اهمیت و حساسیت خاصی برخوردار است. در این خصوص، یکی از ترکیباتی که در تکثیر غیرجنسی این گیاه از طریق قلمه، می تواند بسیار کارآمد باشد، شیره نارگیل است. مواد و روش ها: جهت معرفی تیمار طبیعی جایگزین هورمون های شیمیایی در تکثیر قلمه های ارس بومی مای مرز (Juniperus Sabina) و همچنین معرفی فصل و بستر مناسب پرورش این گیاه، آزمایشی با پنج سطح شیره نارگیل (0، 25 درصد، 50 درصد، 75 درصد و 100 درصد) در چهار بستر پرلیت، پرلیت-کوکوپیت (1: 1)، پوکه معدنی و بستر ریشه زایی مخلوط (ترکیبی از ماسه، پرلیت، کوکوپیت، ورمی کمپوست و پیت ماس) و در چهار فصل سال روی قلمه های ساقه این گیاه با طول 15 سانتی متر، صورت گرفت. آزمایش شامل سه تکرار و هر کرت آزمایش شامل 9 قلمه بود. هدف آزمایش انتخاب بهترین فصل، بستر و تیمار طبیعی مناسب جهت تکثیر این گیاه بود. در پایان هر فصل، درصد ریشه زایی، طول، تعداد، وزن تر و وزن خشک ریشه ها در هر بستر و تیمار ثبت شد. یافته ها: نتایج نشان داد بهترین فصل ریشه زایی برای قلمه های گیاه ارس بومی مای مرز، فصل بهار است. بهترین ریشه دهی در بین تمام تیمارهای استفاده شده مربوط به سطح 25 درصد شیره نارگیل در بستر پرلیت-کوکوپیت و با بیش از 30 درصد ریشه زایی بود. در فصل زمستان هیچ گونه ریشه زایی در هیچ کدام از بسترها و تیمارهای استفاده شده مشاهده نشد. بیشترین تعداد ریشه در فصل پاییز و در بین بسترهای استفاده شده، در بستر پرلیت-کوکوپیت مشاهده شد. بیشترین طول ریشه با متوسط 10 سانتی متر در فصل بهار و کمترین آن در فصل تابستان بود. همچنین بیشترین طول ریشه در بستر پوکه معدنی مشاهده شد. بیشترین وزن تر و خشک ریشه ها در فصل بهار مشاهده شد و در بین بسترهای مختلف بیشترین میزان وزن تر در بستر پرلیت و از نظر وزن خشک ریشه ها در هر چهار بستر تفاوتی مشاهده نشد. نتیجه گیری: به طور کلی می توان نتیجه گیری کرد که شیره نارگیل به دلیل داشتن اکسین سبب افزایش درصد ریشه دهی در قلمه های ارس مای مرز می شود و بهترین سطح آن غلظت 25 درصد می باشد. بهترین ریشه دهی در بین تمام تیمارهای استفاده شده مربوط به سطح 25 درصد شیره نارگیل در فصل بهار در بستر پرلیت-کوکوپیت و با بیش از 30 درصد ریشه زایی بود.

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

سرخارگل (Echinacea purpurea (L.) Moench) یک گونه گیاهی با ارزش دارویی بالا می­باشد. به­منظور بهینه­سازی پروتکل رویان­زایی بدنی ریزنمونه­های برگی گیاه سرخارگل از 18 تیمار ترکیبی شامل تنظیم کننده­های رشد شامل بنزیل آدنین (BA) در سه سطح (3، 4، 5 میلی­گرم در لیتر)، نفتالین استیک اسید (NAA) در سه سطح (1/0، 2/0 و 5/0 میلی­گرم در لیتر)، همراه و یا بدون یک گرم در لیتر زغال فعال، 50 میلی­لیتر در لیتر شیره­ نارگیل و 50 میلی­گرم در لیتر کازئین­هیدرولیزات در محیط کشت MS استفاده شد. داده های بدست آمده در قالب طرح کاملا تصادفی در سه تکرار مورد تجزیه واریانس قرار گرفتند و مقایسه میانگین تیمارها به روش توکی انجام شد. نتایج نشان داد که رویان­زایی با تولید کالوس به­صورت غیرمستقیم اتفاق افتاد. کالوس­های رویان­زا به رنگ سبز تیره، منسجم و با رشد سریع­تر بودند. بیشترین رویان­زایی کالوس­ها (100 درصد) و نیز باززایی رویان در تیمارهای ترکیب BA و NAA همراه با زغال فعال، شیره نارگیل و کازئین هیدرولیزات حاصل شد. در حالی­که تیمارهای تنظیم کننده رشد فاقد شیره نارگیل و کازئین هیدرولیزات موفق به تولید رویان بدنی نشدند. بیشترین میزان تولید شاخساره (3/43 عدد) در تیمار ترکیبی 3 میلی­گرم در لیتر BA+1/0 میلی­گرم در لیتر NAA+1 میلی­گرم در لیتر زغال ­فعال+50 میلی­لیتر در لیتر شیره نارگیل+50 میلی­گرم در لیتر کازئین هیدرولیزات مشاهده شد. به­طورکلی برای رویان­زایی بدنی سرخارگل، استفاده از سطوح بالای BA و مقادیر اندک NAA به همراه شیره­نارگیل و کازئین هیدرولیزات توصیه می­گردد.

گیاه استویا (Stevia rebaudiana Bertoni) به علت محتوای بالای شیرین کننده های طبیعی قابل استحصال دارای ارزش فوق العاده بالایی است. با توجه به اهمیت گیاه از نظر صنعتی و به ویژه دارویی، این پژوهش به منظور بهینه سازی جنین زایی بدنی گیاه انجام شد. تولید و القای کالوس رویان زا با استفاده از ترکیبات مختلف تنظیم کننده های رشدی شامل بنزیل آدنین (BA)، نفتالین استیک اسید (NAA) و 2 و 4-دی کلروفنوکسی استیک اسید (2, 4-D) در ریزنمونه های برگ و جوانه گیاه در محیط کشت MS به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی در پنج تکرار بررسی شد. بیشترین میزان کالوس زایی در محیط کشت حاوی 01/0 میلی گرم بر لیتر BA + 5/0 میلی گرم بر لیتر 2, 4-D و بیشترین میزان رویان زایی در تیمار 01/0 میلی گرم بر لیتر BA +1 میلی گرم بر لیتر 2, 4-D حاصل شد. همچنین اثر کازئین هیدرولیزات در پنج سطح (0، 50، 100، 150 و 200 میلی گرم بر لیتر) و شیره نارگیل در دو سطح (صفر و 55 میلی لیتر) بر رویان زایی گیاه استویا توسط دو ریزنمونه برگ و جوانه در آزمایشی به-صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی با شش تکرار بررسی شد. در غلظت های صفر و 50 میلی گرم بر لیتر کازئین هیدرولیزات به ترتیب بیشترین (2/20 درصد) و کمترین (84/7 درصد) رویان زایی حاصل شد. بیشترین درصد رویان زایی (82/78 درصد) در محیط کشت MS بدون شیره نارگیل توسط ریزنمونه های جوانه و کمترین درصد رویان زایی با 09/25 درصد توسط ریزنمونه های برگ به دست آمد. پس از آن رویان های حاصل به محیط کشت حاوی 1/0 میلی گرم بر لیتر GA3 (اسید جیبرلیک) برای اندام زایی انتقال یافتند و در این بین 03/18 درصد از رویان ها به گیاهچه کامل تبدیل شدند.

سرو ابرکوه (Cupressus sempervirens L. var. horizontalis(Mill) Gord) از قدیمی ترین سروها در سراسر جهان است. یکی از بهترین روش های نگهداری، حفظ و ازدیاد گیاهان در حال انقراض و کمیابی همچون این گیاه کشت بافت آن است. هدف پژوهش حاضر، بررسی اثر انواع تنظیم کننده های رشد سیتوکنینی، اکسین و شیره ی نارگیل به تنهایی و به صورت ترکیبی بر میزان شاخه زایی گیاه بود. آزمایش ها در قالب طرح کاملاً تصادفی با شش تکرار به اجرا درآمد. ریزنمونه ها پس از ضدعفونی به منظور شاخه زایی در محیط کشت WPM تحت سه آزمایش بررسی شد: 1. تنظیم کننده های رشد (Kin، BA، TDZ و 2ip) در پنج سطح (0، 0/1، 0/5، 1 و 2 میلی گرم در لیتر)؛ 2. اثر متقابل غلظت 0/1 میلی گرم در لیتر سیتوکنین ها (Kin، BA، TDZ و 2ip) با IBA (صفر و 0/01 میلی گرم در لیتر)؛ 3. شیره ی نارگیل (صفر و 50 میلی لیتر + 0/05 میلی گرم در لیتر IBA). براساس نتایج، تعداد شاخه در محیط کشت های حاوی 1 میلی گرم در لیتر BA و نیز 1/0 و 1 میلی گرم در لیتر 2ip افزایش یافت. افزودن 0/01 میلی گرم در لیتر IBA به محیط کشت های حاوی Kin، TDZ و BA تعداد شاخه را افزایش داد، درحالی که سبب کاهش طول شاخساره شد. استفاده از شیره ی نارگیل به طور معنی داری تعداد شاخه را افزایش و طول آن را کاهش داد. برای ریشه زایی از محیط کشت های WPM، SH، LS با تیمارهای مختلف استفاده شد که تنها در محیط کشت WPM حاوی 2 میلی گرم در لیتر Kin ریشه حاصل شد.

جهت بررسی عمر انباری برگ های بریده شده گیاه سیکاس، تحقیق حاضر با اعمال تیمار مواد نگهدارنده طبیعی شامل شیره نارگیل (سطح 50 درصد و 100 درصد)، عصاره لیمو (در سطوح 0، 100، 250 و 400 پی پی ام)، و نیز تیمار شیمیایی نیترات نقره (با سطح ثابت 40 پی پی ام) و ساکارز با غلظت ثابت 3 درصد انجام شد. در تمام تیمارها غیر از تیمار شاهد آب مقطر، از نیترات نقره و ساکارز استفاده شد. آزمایش در 3 تکرار انجام شد و هر گلدان شامل 6 برگ بود. هدف آزمایش افزایش طول عمر برگ بود که به عنوان مهمترین پارامتر تحقیق در نظر گرفته شد. روند تغییرات انجام شده در طی مدت نگهداری 4 ماهه برگ در تعدادی از فاکتورها شامل ماندگاری، کلروفیل، کاروتنویید، مواد جامد محلول (TSS) برگ، کاهش حجم محلول نگهدارنده، تغییرات مشخصات ظاهری، وزن تر و وزن خشک برگ ها اندازه گیری و ثبت شد. نتایج نشان داد بهترین تیمار، تیمار 100 پی پی ام عصاره لیمو به همراه 50 درصد شیره نارگیل بوده است که سبب حفظ برگ های بریده گیاه سیکاس تا 89 روز (در مقابل 57 روز در تیمار شاهد) شد.

بررسی ها نشان داده است که استفاده از خاک رس طبیعی که در تولید سنتی شیره انگور بکار گرفته می شود موجب ورود مقادیر قابل توجهی از امـلاح به محصول نهایی می گردد که در دراز مدت می تواند برای مصرف کننده مضر باشد. به منظور اصلاح روش تولید و حذف خاک از فرایند تولید سنتی، از بنتونیت به عنوان ماده کمک شفاف کننده استفاده گردید. به منظور بهینه کردن فرایند شفاف سازی آزمایشاتی با متغیر های بنتونیت در دو سطح (1 و 2 گرم در لیتر)، دمای اولیه در سه سطح (25، 50 و 80 درجه سانتیگراد) و روش صاف کردن در دو سطح (با پیش گرم کردن تا دمای 65 درجه سانتیگراد و بدون پیش گرم کردن) انجام گرفت. نتایج آزمایشات نشان می دهد شرایط مناسب جهت شفاف سازی آب انگور با بنتونیت در یک محیط خانگی دمای محیط، ژل بنتونیت معادل 1 گرم بنتونیت به ازای هر لیتر آب انگور، زمان 3 ساعت، گرم کردن نمونه تا دمای حدود 65 درجه سانتیگراد قبل از صاف کردن و در نهایت استفاده از صافی مناسب می باشد. کیفیت پارچه صافی از فاکتورهای مهم فرایند محسوب شده و روی نتیجه کار بسیار تاثیرگذار است. پس از مرحله شفاف سازی بایستی نسبت به کاهش اسیدیته آن هم اقدام نمود که برای این منظور اضافه کردن یک ماده قلیایی خوراکی مانند کربنات سدیم توصیه می شود. pH مناسب محصول نهایی 4.2-4.5 است و با توجه به تغلیظ آب انگور اولیه که منجر به افت pH محصول می شود pH آب انگور را باید به 4.7 تا 5 افزایش داد. برای به دست آوردن مقدار دقیق کربنات سدیم لازم بایستی راه آزمون و خطا را پیمود ولی مقدار 1.5 گرم کربنات به ازای هر لیتر آب انگور را به عنوان پایه می توان در نظر گرفت.